Zolang ik mij kan herinneren ben ik lactose intolerant. De smaak van melk, softijsjes, of zelfs gewoon brood kan ik mij geen voorstelling bij maken. Ik lees soms verhalen van jongeren die er enorme problemen mee hebben, om lactose intolerant te zijn, maar ik heb dat nooit zo gehad. Wellicht omdat ik het zo extreem ben. Ik word er echt doodziek van.
De bakker zei ooit, er zit wellicht een theelepel melk in een heel brood, dat is bijna niet terug te vinden in 1 hele snee. Maar ik eet een halve en ik ben weken, weken ziek.
Wellicht hield mij dat als klein kind al tegen, een snoepje nam ik nooit aan. Een koekje nog minder. Tegenwoordig zijn er enorm veel alternatieven, maar toen ik klein was, was dat er niet. Als 1 supermarkt in het hele dorp al soja melk verkocht, dan was dat geweldig. Soja gele vla, en smaakjes vond ik in het buitenland in alle supermarkten, maar hier. Ho maar.
Tegenwoordig verkopen vele ijssalons, melkerij ijs. Echt ijs. Lekker ijs, maar toch zijn dat dan maar 1 of 2 smaken. En altijd standaard citroen, en als ik ergens zuur van word is het citroen. Voor mij, is zo weinig keus, heel normaal, ik ben niet anders gewent. En het is nog elke keer een waanzinnig iets, gewoon in dorp een ijsje te kunnen kopen.
Maar sinds kort is er een hele wereld, of hemel meer, voor mij open gegaan. Toen we in aanraking kwamen met galati ijsmixen en een ijsmachine. Hoe kon ik ooit zonder, denk ik nu stiekem wel eens. Alle smaken die ik maar kan bedenken kan ik nu gewoon zelf maken, zonder melk, en nee je proeft geen verschil. (Echt, ik heb het uitgetest op mensen.)
Mijn favoriet? Cappuccino met Pecannoten! En die van jullie?