Twee maanden gingen voorbij, twee maanden niet schrijven, twee maanden weg van hier. Een grote Internet break. Het ging slecht, lichamelijk. Ik voelde me wanhopig, machteloos en overgeleverd aan de wil van mijn lichaam, het lichaam wat ik niet meer terug kende… ik had niet het gevoel dat er vooruitgang inzat. Hoe kan ik ooit weer uit die donkere hol? Er moest nog een weg terug zijn, niet?!

Schrijven is voor mij altijd uitlaatklep geweest, maar nu was het anders. Ik zou er geen ontkenning willen noemen van wat er speelde, maar het was te confronteren, het maakte het TE echt, om het op papier te zetten.

En nu? Ik heb het gevoel dat ik de bodem bereikt heb… en ben begonnen aan mijn terugtocht. Terug naar boven, terug naar beter. Terug naar mij.

Ik ben weer gestart met school, ook al verricht ik nog maar bar weinig. Er is weer een begin.

Het moeilijkste was te accepteren dat het weg was, en niet zomaar BOEM vanzelf weer terug zou komen. Zo BOEM als het weg was gegaan. Oneerlijk, zo ontzettend oneerlijk. Waarom… vraag ik mezelf wel eens af. En daarna meestal ook hoe vaak gaat het nog gebeuren?

Door dit soort momenten, leer je nog meer te leven in het NU.. dingen die je wil doen, en vandaag kan… doe ze dan ook vandaag, want wie weet wat morgen brengt?

Lieve allemaal, bedankt voor alle steun de afgelopen tijd. Ik weet dat ik nog een emailbox vol hebt te beantwoorden… Mijn todo voor het einde van het jaar :)

Zomaar ineens, het is makkelijker als er een gegronde oorzaak is. Een begin, het vervolg en een einde. Vallen, iets kneuzen of breken.. een REDEN dus, in plaats van dit.

De terugval krijgen een aantal weken terug was iets onverwacht, en heel machteloos. Zo ineens, zo slecht.. Dat was wel 3 a 4 jaar geleden, dat zoiets gebeurde. En waarom? Waarom nu?

De afgelopen jaren had ik wel dipjes gehad, stappen terug, maar niet zo enorm. Ik was eigenlijk vrij stabiel geweest. Zo stabiel dat ik op een punt was gekomen dat ik die stabiliteit ook weer voelde. Ik begon er stukje bij beetje weer in te hopen, vertrouwen… dat mijn lijf niet constant mij in de steek liet. Dat ik een ‘stabiele fundering’ had gevonden.

En ineens zat ik op de bodem, er totaal door heen. Het liefst kroop ik ver weg in mijn bed. Net doen of het een nachtmerrie was, waaruit ik wakker zou worden… en dan was het allemaal weer goed.

In eens was het zo, zoveel pijn dat ik niet wist waar ik het moest zoeken, pijn die mij belemmerden te bewegen. Gewrichten die versteend leken. Ik kreeg mijn armen nauwelijks meer omhoog. Dagen verzette ik mij, dan at ik wel niet. Ik liet mezelf toch niet voeren… wat dachten ze wel! Wat vernederend. Ineens was terug, de ongemakken.. het invalide gevoel. Wat ik voor mijn gevoel al zo lang achter mij had gelaten. Het deed pijn toe te geven dat ik het niet kon, ook al was het misschien maar voor een paar dagen. De herinnering was nog zo vers aan die paar weken geleden toen ik mezelf zo stabiel oke voelde. Oké het ging niet fantastisch, maar het ging wel BETER als nu.

Wat was dit? En waarom nu?

Veel mensen kijken er altijd van op als ik vertel dat ik al jaren thuis ben, daar studeer… ben je dan niet eenzaam? Nee, dat heb ik eigenlijk nooit zo gevoeld. Ik had genoeg te doen, en ik kan altijd de socialiteid op zoeken als ik dat wilde. Voor het eerst werd ik overweldigd door een eenzaam gevoel, ik kon niet veel meer dan slapen en in een stoel zitten. Mijn lichaam wilde niet, alles was te veel, en ik wilde zo graag. Ik keek naar buiten, voor het eerst ging de maatschappij niet een beetje aan mij voorbij, maar totaal. Ik voelde me alleen en in de steek gelaten, achter de nog net niet geplante geraniums. Ik had nooit verwacht dat dit nog zou gebeuren, dat was misschien nog wel het allerergste… het gevoel op dat het ineens KON, niet de pijn op zich.

Machteloos, machteloosheid.. geen macht.

En nu zit ik hier, een paar weken later.. met slechte dagen en een beetje slechte dagen, het ging van super slecht, naar slecht en nu is het af en toe een beetje slecht.. ik hoop de trap weer op te gaan, naar redelijke dagen.. en oke dagen en best goede dagen.. en misschien dat ik dan over een paar maanden zeg, het was toch maar een vreselijke nachtmerrie.

Vandaag is het tien jaar geleden, tien jaar geleden dat mijn leven letterlijk in één klap veranderde. Ik viel, en werd daardoor zieker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. De tien jaar zijn voorbijgevlogen, elk jaar haatte ik deze dag en elk jaar hoopte ik ergens vurig dat volgend jaar anders zou zijn. Niet meer ziek, niet meer beperkt.

Sinds kort volg ik de tv serie make it or break it. De serie vertelt het verhaal over 4 topturnsters, 1 van de tienermeisjes is Payson. Een diehard perfectionist, iemand die precies weet wat zij wil, en daarvoor gaat. Tijdens een belangrijke wedstrijd belandt Payson verkeerd en loopt een gevaarlijke rugblokkade op, je raadt het al… Payson zal nooit meer kunnen turnen.

Voor haar is op dat moment haar leven voorbij. Alles waarvan ze hield is weg, alles waarvoor zij al die jaren heeft geknokt is weg. De emoties spatten behoorlijk van het scherm af.

En ook al is de situatie van haar en mij totaal verschillend, ergens herkende ik mijzelf in haar. Ergens herkende ik mijzelf in ‘je droom’ kwijtraken. Bij mij ging dat echter veel geleidelijker, stapje voor stapje kon ik minder, raakte ik meer kwijt. Soms zo bij beetjes dat dit geen eens opviel. In het begin bleef ik naar dingen zoeken, die ik in de plaats kon doen van de dingen die weg waren gevallen. En op den duur, herhaalde deze cirkel zich.. sneller en sneller. Tot het moment kwam, dat ik geen nieuwe dingen meer zocht om van te houden. Ik zou het toch weer kwijtraken.

Hoe zieker, beperkter je bent, hoe kleiner je wereld wordt. Tot het moment komt dat de dag alleen nog maar bestaat uit overleven. Ik heb jaren ge-overleefd. De dagen draaide om therapie, de pijn weerstaan en weer naar bed gaan. Het is een wereld ver weg van de maatschappij. En veel is ineens niet meer belangrijk.

Payson komt op een gegeven moment tot de conclusie, dat ook al is haar uitgestippelde leven voorbij, dat niet betekent dat haar hele leven voorbij is.. Er sluit 1 deur, maar de rest van de wereld gaat voor haar open. Zij moet alleen gaan ontdekken wie ze dan is, wat bij haar past. Het is niet turnen of niets, het is turnen of al het andere.

En op een rare manier, vond ik dat zo van toepassing op mijzelf. Als je revalideert knok je om beter te worden, ergens houd je het beeld, een droom, vast van waar je naar toe moet. Voor mij was dat, van hoe ik vroeger was. Maar – domweg – gezegd: ik word nooit meer zoals ik was. Niet, omdat ik misschien nooit meer zo goed wordt. Maar puur om realistische feiten als, er zijn 10 jaar voorbij. Ik ben niet meer die tiener inmiddels ben ik een volwassen vrouw (volgens mijn paspoort dan :) ) Ik kan niet terug naar 10 jaar geleden, en de boel inhalen. Die droom is weg. Hoe hard dat ook is.

En dat die droom weg is, betekent niet dat mijn leven weg is. Ik sta nu hier en het is niet die droom of niets, maar het is die droom of al het andere.. ik mag en kan de wereld gaan ontdekken, uitvinden wat bij mij past, nu zoals ik nu ben. Waar ik van houd…

Ik ben nu zover om weer dingen te gaan ontdekken, liefdes te creëren, hobby’s te zoeken en verliefd te worden op de meest rare dingen. Niet meer overleven, maar leven en genieten.

Mijn leven heeft op het randje gehangen, en ik besef dat ik er net zo goed niet meer had kunnen zijn. Maar ik zit hier, en ook al gaan er nog steeds weken op aan therapie.. Ik heb moeten accepteren dat ik dit gen in mij meedraag. Ik blijf er voor knokken om helemaal functionerend weer te worden, zonder beperkingen. Maar Ik kan het niet uit mij wegsnijden. Het zal altijd een plaatsje in mijn leven blijven houden, zelfs als het mij niet meer hindert in mijn functioneren. Ik heb een kans gekregen op een nieuw leven, een nieuwe droom.

Aan mij om die nu te gaan creëren.

Morgen wordt ik 21, een nieuwe start, een nieuwe droom En daarom ook een nieuwe weblog. Ook al is de url nog steeds hetzelfde, de site is van vorm veranderd en het schrijfselarchief staat op privé. Aan mij om de droom te starten en jullie lezers er af en toe deelgenoot van te maken.