Zomaar ineens, het is makkelijker als er een gegronde oorzaak is. Een begin, het vervolg en een einde. Vallen, iets kneuzen of breken.. een REDEN dus, in plaats van dit.

De terugval krijgen een aantal weken terug was iets onverwacht, en heel machteloos. Zo ineens, zo slecht.. Dat was wel 3 a 4 jaar geleden, dat zoiets gebeurde. En waarom? Waarom nu?

De afgelopen jaren had ik wel dipjes gehad, stappen terug, maar niet zo enorm. Ik was eigenlijk vrij stabiel geweest. Zo stabiel dat ik op een punt was gekomen dat ik die stabiliteit ook weer voelde. Ik begon er stukje bij beetje weer in te hopen, vertrouwen… dat mijn lijf niet constant mij in de steek liet. Dat ik een ‘stabiele fundering’ had gevonden.

En ineens zat ik op de bodem, er totaal door heen. Het liefst kroop ik ver weg in mijn bed. Net doen of het een nachtmerrie was, waaruit ik wakker zou worden… en dan was het allemaal weer goed.

In eens was het zo, zoveel pijn dat ik niet wist waar ik het moest zoeken, pijn die mij belemmerden te bewegen. Gewrichten die versteend leken. Ik kreeg mijn armen nauwelijks meer omhoog. Dagen verzette ik mij, dan at ik wel niet. Ik liet mezelf toch niet voeren… wat dachten ze wel! Wat vernederend. Ineens was terug, de ongemakken.. het invalide gevoel. Wat ik voor mijn gevoel al zo lang achter mij had gelaten. Het deed pijn toe te geven dat ik het niet kon, ook al was het misschien maar voor een paar dagen. De herinnering was nog zo vers aan die paar weken geleden toen ik mezelf zo stabiel oke voelde. Oké het ging niet fantastisch, maar het ging wel BETER als nu.

Wat was dit? En waarom nu?

Veel mensen kijken er altijd van op als ik vertel dat ik al jaren thuis ben, daar studeer… ben je dan niet eenzaam? Nee, dat heb ik eigenlijk nooit zo gevoeld. Ik had genoeg te doen, en ik kan altijd de socialiteid op zoeken als ik dat wilde. Voor het eerst werd ik overweldigd door een eenzaam gevoel, ik kon niet veel meer dan slapen en in een stoel zitten. Mijn lichaam wilde niet, alles was te veel, en ik wilde zo graag. Ik keek naar buiten, voor het eerst ging de maatschappij niet een beetje aan mij voorbij, maar totaal. Ik voelde me alleen en in de steek gelaten, achter de nog net niet geplante geraniums. Ik had nooit verwacht dat dit nog zou gebeuren, dat was misschien nog wel het allerergste… het gevoel op dat het ineens KON, niet de pijn op zich.

Machteloos, machteloosheid.. geen macht.

En nu zit ik hier, een paar weken later.. met slechte dagen en een beetje slechte dagen, het ging van super slecht, naar slecht en nu is het af en toe een beetje slecht.. ik hoop de trap weer op te gaan, naar redelijke dagen.. en oke dagen en best goede dagen.. en misschien dat ik dan over een paar maanden zeg, het was toch maar een vreselijke nachtmerrie.

Ik kan mezelf niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik zoveel pijn had, als afgelopen week. Dat is minstens een jaar, misschien wel twee geleden.. en geen idee waarom. Dat is eigenlijk het standaard iets wat anderen vragen, waarom? Hoe komt het.. door die vragen praat ik er eigenlijk, vooral als ik in zo’n week zit, nauwelijks over. Ik verdwijn een beetje van de wereld, de wereld wordt heel klein… als pijn alles overheerst.

Want ik weet ook niet waarom, en soms is die vraag ZO gek makend.

Toch heb ik deze week overleeft, zonder enige vorm van pijn medicatie. Iets wat mij ook wel weer trots maakt. Sinds mijn maag problemen moest ik wel stoppen, maar deze week was het moeilijk om niet toch… misschien weerhoudt het mij omdat ik ergens bang ben dat als ik eenmaal weer begin, er niet meer mee stop. Niet omdat ik een ‘ verslaafde’ ben, maar omdat het makkelijker is. De pijn die ik nu heb wordt dan toch wel een beetje verdoofd. Het zijeffect ervan is, iets wat ik pas goed besefte toen ik stopte, dat je er ook een zombie van wordt.

Ik lees de laatste tijd veel berichten van meiden van mijn leeftijd die steeds vaker met grote regelmaat pijnstillers slikken, om diverse redenen.. maar vaak komt het erop neer dat ze dan net een stapje harder kunnen lopen. Onder het motto: het kan toch geen kwaad..

Want tegenwoordig is dat het imago.

Mijn maagwand is er van kapotgegaan, het kan dus wel degelijk kwaad.

Is het de media die dit imago afgeeft, hoeveel reclames over pijn medicatie zijn er wel niet… Voor elk wissewasje is er wel een. Het idee is geboren, of je nu een pijnstiller of vitamine pil slikt.. tegenwoordig is alles even kleurrijk. Welk imago heeft het bij jou?