Vandaag is het tien jaar geleden, tien jaar geleden dat mijn leven letterlijk in één klap veranderde. Ik viel, en werd daardoor zieker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. De tien jaar zijn voorbijgevlogen, elk jaar haatte ik deze dag en elk jaar hoopte ik ergens vurig dat volgend jaar anders zou zijn. Niet meer ziek, niet meer beperkt.

Sinds kort volg ik de tv serie make it or break it. De serie vertelt het verhaal over 4 topturnsters, 1 van de tienermeisjes is Payson. Een diehard perfectionist, iemand die precies weet wat zij wil, en daarvoor gaat. Tijdens een belangrijke wedstrijd belandt Payson verkeerd en loopt een gevaarlijke rugblokkade op, je raadt het al… Payson zal nooit meer kunnen turnen.

Voor haar is op dat moment haar leven voorbij. Alles waarvan ze hield is weg, alles waarvoor zij al die jaren heeft geknokt is weg. De emoties spatten behoorlijk van het scherm af.

En ook al is de situatie van haar en mij totaal verschillend, ergens herkende ik mijzelf in haar. Ergens herkende ik mijzelf in ‘je droom’ kwijtraken. Bij mij ging dat echter veel geleidelijker, stapje voor stapje kon ik minder, raakte ik meer kwijt. Soms zo bij beetjes dat dit geen eens opviel. In het begin bleef ik naar dingen zoeken, die ik in de plaats kon doen van de dingen die weg waren gevallen. En op den duur, herhaalde deze cirkel zich.. sneller en sneller. Tot het moment kwam, dat ik geen nieuwe dingen meer zocht om van te houden. Ik zou het toch weer kwijtraken.

Hoe zieker, beperkter je bent, hoe kleiner je wereld wordt. Tot het moment komt dat de dag alleen nog maar bestaat uit overleven. Ik heb jaren ge-overleefd. De dagen draaide om therapie, de pijn weerstaan en weer naar bed gaan. Het is een wereld ver weg van de maatschappij. En veel is ineens niet meer belangrijk.

Payson komt op een gegeven moment tot de conclusie, dat ook al is haar uitgestippelde leven voorbij, dat niet betekent dat haar hele leven voorbij is.. Er sluit 1 deur, maar de rest van de wereld gaat voor haar open. Zij moet alleen gaan ontdekken wie ze dan is, wat bij haar past. Het is niet turnen of niets, het is turnen of al het andere.

En op een rare manier, vond ik dat zo van toepassing op mijzelf. Als je revalideert knok je om beter te worden, ergens houd je het beeld, een droom, vast van waar je naar toe moet. Voor mij was dat, van hoe ik vroeger was. Maar – domweg – gezegd: ik word nooit meer zoals ik was. Niet, omdat ik misschien nooit meer zo goed wordt. Maar puur om realistische feiten als, er zijn 10 jaar voorbij. Ik ben niet meer die tiener inmiddels ben ik een volwassen vrouw (volgens mijn paspoort dan :) ) Ik kan niet terug naar 10 jaar geleden, en de boel inhalen. Die droom is weg. Hoe hard dat ook is.

En dat die droom weg is, betekent niet dat mijn leven weg is. Ik sta nu hier en het is niet die droom of niets, maar het is die droom of al het andere.. ik mag en kan de wereld gaan ontdekken, uitvinden wat bij mij past, nu zoals ik nu ben. Waar ik van houd…

Ik ben nu zover om weer dingen te gaan ontdekken, liefdes te creëren, hobby’s te zoeken en verliefd te worden op de meest rare dingen. Niet meer overleven, maar leven en genieten.

Mijn leven heeft op het randje gehangen, en ik besef dat ik er net zo goed niet meer had kunnen zijn. Maar ik zit hier, en ook al gaan er nog steeds weken op aan therapie.. Ik heb moeten accepteren dat ik dit gen in mij meedraag. Ik blijf er voor knokken om helemaal functionerend weer te worden, zonder beperkingen. Maar Ik kan het niet uit mij wegsnijden. Het zal altijd een plaatsje in mijn leven blijven houden, zelfs als het mij niet meer hindert in mijn functioneren. Ik heb een kans gekregen op een nieuw leven, een nieuwe droom.

Aan mij om die nu te gaan creëren.

Morgen wordt ik 21, een nieuwe start, een nieuwe droom En daarom ook een nieuwe weblog. Ook al is de url nog steeds hetzelfde, de site is van vorm veranderd en het schrijfselarchief staat op privé. Aan mij om de droom te starten en jullie lezers er af en toe deelgenoot van te maken.