De zoektocht naar de perfecte kast is al even bezig, in de nieuwe aanbouw krijg ik mijn eigen kamertje. Eindelijk weg uit de woonkamer, eindelijk een beetje op mijzelf. De afgelopen maanden in de garage ben ik  natuurlijk wel aardig gewend geraakt aan mijn privacy al… maar het leuke van de nieuwe kamer, mijn eigen kamer, is dat ik hem helemaal kan inrichten en decoreren naar mijn smaak.

En daar begon dus de zoektocht naar de perfecte kast.. mama noemt het de zoektocht naar het ei van Columbus.. ik schijn nogal kieskeurig zijn!

Ikea was leuk, maar verkocht niet wat ik zocht… en zo kan ik nog wel een waslijst opdreunen van winkels. Bij homedeco is zwolle liep ik voor het eerst tegen iets aan waarvan ik dacht.. JAAAAA! Zoiets bedoel ik ongeveer, maar dan net even iets anders :) ja ik weet het, ik ben vreselijk!

2,40 – 2,50 hoog
2,00 breed..
een oude Engelse/Franse winkel kast stijl…
en zo nog even verder

De tegenvaller was dat de kasten in Zwolle, een eigen winkel decor waren. En dus niet te koop! Ja, dat heb ik weer :)

En wat natuurlijk nog erger was, dat ik eigenlijk bijna net zo ver was om toe te geven dat het misschien niet bestond wat ik zocht, toen ik tegen iets soortgelijks aanliep… en daardoor natuurlijk gigantisch aangemoedigd werd om te verkondigen, zie je nu wel!! Ik stel helemaal geen belachelijke eisen!!

Alleen maar een Klein beetje.

Maar goed dit jaar een nieuwe poging… ik wil deze zomer eindelijk eens gaan proberen of iets anders aankwam dan sneakers…

En wonder boven wonder, waren er dit jaar, in tegenstelling tot de afgelopen jaren, wel schoenen te vinden!

Een kleine selectie… uit mijn passessie,  stoer staan ze zolang ik niet oploop want dan lijk ik net een waggelende pinquin, welke is volgens jullie mijn nieuwe ei van Columbus schoen? Weet wel dat 1 en echte 1 cm hoge hak heeft. Oké Dat klinkt natuurlijk als totaal niets! Maar voor mij… en mijn voeten, een kleine wereld wonder!

Een Siberische sneeuwstorm hebben wij tot nu toe gelukkig al doorstaan, dus veel erger kon toch niet worden?!

Wel… een loodgieter treffen die bij 15 graden onder nul, voor de gezelligheid gewoon 5 x een dag de verwarming afsluit (omdat het op een of andere manier niet helemaal goed ging) komt in de buurt!

Met een oud huis kon je tijdens de verbouwing voor de raarste dingen te staan, zoals ineens scheuren bovenin de muren… of een totaal stof nest, doordat ze beneden het plafond aan het vervangen waren. En dan niet een beetje stof, maar meer in de variant van vijf dagenlang geen adem kunnen halen.

En nu.. is het bijna klaar, en moet nog geverfd worden… en hier en daar moet de aannemer nog wat doen… Maar het uiteindelijke eindresultaat, wel… dat is best magisch!

Was het net afzien de afgelopen maanden waard? Wel… ehhhhh… laten we het zo zeggen, we zouden geen herhaling willen :)

Op mijn telefoon kwam ik ineens hele oude foto’s tegen, vanuit de zomervakantie 2010, die ik eigenlijk voor jullie had gemaakt! Wij bezochten namelijk in onze vakantie de grootste speelgoedwinkel die ik ooit heb gezien, waar iedereen zich toch weer even kind voelt, ik tenminste wel! Het was zo groot dat je jezelf nauwelijks kon voorstellen dat er nog speelgoed bestond wat ze niet verkochten..

Kleine tractors, autootje… motors! Rijen met prinsessen kleding…

 mocht je ooit het logo ergens zien staan, wel… ik waarschuw vast mocht je het aan durfen om binnen te gaan, het kan zijn dat je er dan nooit meer weg wil

(Bron:google)

Traditie volgens mijn oma. Net zo goed traditiegetrouw als dat mijn opa elk jaar mij eraan herinnerd dat ik ze vooral even na moet tellen, mist er geen 1?

Vandaag ben ik jarig! Vieren jullie mee?

Ik krijg van mijn ouders een dagje naar Rotterdam, http://www.alexandrium.nl/ wordt het, met een bezoek aan een van mijn favoriete winkels de Primark….

ik heb er zin in!!!!

Had ik al gezegd? im 22 today!!

Ik was 10, nog een dagje… en zat in groep zeven, in mijn hoofd was ik al druk bezig met mijn verjaardag. Nog een kwartier, en de school zou uitgegaan. Ik telde minuten af, niet wetend dat over een paar minuten de rest van mijn leven zou gaan veranderen. Wat niet veel mensen weten is dat een jaar later, op precies dezelfde dag en bij na hetzelfde tijdstip, exact hetzelfde gebeurde.

Ik viel, zat achterop een fiets weer bij hetzelfde vriendinnetje, en kwam eronder en werd daardoor zieker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Het duurde jaren voor dat de doktoren eindelijk doorhadden wat ik had. Maar toch was het deze dag die voorgoed mijn leven veranderde.

Soms vraag ik me wel eens af, of toeval bestaat. Moest ik ziek worden? Hoe kun je 2 keer hetzelfde ongeluk krijgen, op dezelfde dag…? Alleen een jaar later.

Morgen ben ik jarig, ik word 22. Ook al voel ik mezelf nog helemaal niet jarig, waarom niet?
Ik doe het tegenovergestelde van vorig jaar, geen feestje ipv BIG party. Waarom? De afgelopen maanden zijn enorm zwaar geweest, zo zwaar dat ik niet in feeststemming kon komen. En geen behoefte aan had, ik was tenslotte aan het overleven, en toch voelt het raar.. geen feestje morgen.

En dat is ergens ook wel weer triest.

Ik vind het moeilijk 22 te worden, vorig jaar was ik ervan overtuigd dat de 21 MIJN jaar ging worden. Ik zou zoveel gaan doen, en mezelf zo vlot beter gaan voelen…. ik raakte er steeds meer van overtuigd, het ging tenslotte ook steeds beter.

En toen, ging het mis… een terugval, die ik nooit meer had verwacht.

En nu, wil ik ergens dit jaar rekken…. voor mijn gevoel moet er nog zo veel gebeuren, voor morgen. Ik weet dat ik best wel absurd en belachelijk klinkt, en let wel ik ben dankbaar dat ik er ben.. en dat ik morgen 22 wordt.

Maar ergens maakt het me ook verdrietig, intens. Omdat ik nog zoveel meer dit jaar had gewild, had willen bereiken.

Het feestje? Het feestje komen nog wel… als ik mezelf weer wat beter voel, als de verbouwing plaats heeft gemaakt voor het gewone leven weer.. en als de lente is begonnen.

Dan vier ik het, met de mensen waarvan ik hou, want ik besef maar al te goed.. dat ik misschien niet is gegaan zoals ik wilde, zoals ik verwachtte.. maar dat ik er wel ben, leef.

En dat, dat alleen, is al een feestje waard.

Snel blader je door, en dan ineens, tot de meest grote verbazing, moet jezelf constateren dat die negen hoofdstukken, er maar zeven bleken te zijn. Of er zijn er twee stiekem weggelopen…

Je springt een gat in de lucht van vreugde en rekent uit dat je volgende week klaar bent! Waarna je beseft dat het vak dan echt ten einde is, stiekem, maar dan ook heel stiekem… vind je dat best wel jammer. Ook al deed dit geschiedenisboek je beseffen dat je zelf best oud aan het worden bent, nu jijzelf de gebeurtenissen uit het boek mee hebt gemaakt.

En hoe was jullie dag?

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen Yes en ik elkaar voor het eerst ontmoeten, ik was nog vrij jong een jaar of 12/13. Het was vrijwel liefde op het eerste gezicht, niet lang daarna kreeg ik een jaarabonnement voor Kerstmis, vanaf toen was ik een trouwe lezer, elke week weer.

Het weekend begon pas als op vrijdagmiddag Yes op de deurmat was gevallen. Ik las de meest hilarische columns, ontroerende interviews, en grappigste  Yes momenten.  Yes Was iets om vrolijk van te worden, maar ook met diepe inhoud. Ik wist dat er een moment zou komen, dat Yes en ik afscheid van elkaar zouden nemen, maar altijd was ik ervan uitgegaan dat het dan mijn beslissing zou zijn, ik er te oud voor zo’n zijn geworden… en meer zou passen in de libelle leeftijdscategorie.

Maar nu is mijn favoriete  Yes er niet meer, onze leeftijdscategorie is in de ban van Internet, geen papieren uitgaven meer, wat betekent dat veel tijdschriften niet meer kunnen overleven. Het is natuurlijk beter voor het milieu, maar… is dat moderne gedoe altijd zo positief? We laten tijdperken achter ons van dingen die we vast konden pakken, aan konden ruiken, in de kast konden zetten… ik zal  Yes missen…. de nieuwe uitvindingen zijn leuk, maar gaat er iets, echt iets, boven een tijdschrift wat je kunt doorbladeren, dingen kunt uit scheuren.. of gewoon per ongeluk in bad kan laten vallen?

Op deze momenten begrijp ik eindelijk de uitspraak van de oudere generatie ” vroeger waren dingen soms ook wel goed… of beter”