Schoenen kopen is voor mij altijd een ramp geweest, sinds ik PD heb is dat ver 10000000-end.

Maar goed dit jaar een nieuwe poging… ik wil deze zomer eindelijk eens gaan proberen of iets anders aankwam dan sneakers…

En wonder boven wonder, waren er dit jaar, in tegenstelling tot de afgelopen jaren, wel schoenen te vinden!

Een kleine selectie… uit mijn passessie,  stoer staan ze zolang ik niet oploop want dan lijk ik net een waggelende pinquin, welke is volgens jullie mijn nieuwe ei van Columbus schoen? Weet wel dat 1 en echte 1 cm hoge hak heeft. Oké Dat klinkt natuurlijk als totaal niets! Maar voor mij… en mijn voeten, een kleine wereld wonder!

Het is 3:00, 11 jaar geleden zat ik dan wel niet op dezelfde plaats, maar deed wel ongeveer hetzelfde. Ik keek naar de klok.

Ik was 10, nog een dagje… en zat in groep zeven, in mijn hoofd was ik al druk bezig met mijn verjaardag. Nog een kwartier, en de school zou uitgegaan. Ik telde minuten af, niet wetend dat over een paar minuten de rest van mijn leven zou gaan veranderen. Wat niet veel mensen weten is dat een jaar later, op precies dezelfde dag en bij na hetzelfde tijdstip, exact hetzelfde gebeurde.

Ik viel, zat achterop een fiets weer bij hetzelfde vriendinnetje, en kwam eronder en werd daardoor zieker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Het duurde jaren voor dat de doktoren eindelijk doorhadden wat ik had. Maar toch was het deze dag die voorgoed mijn leven veranderde.

Soms vraag ik me wel eens af, of toeval bestaat. Moest ik ziek worden? Hoe kun je 2 keer hetzelfde ongeluk krijgen, op dezelfde dag…? Alleen een jaar later.

Morgen ben ik jarig, ik word 22. Ook al voel ik mezelf nog helemaal niet jarig, waarom niet?
Ik doe het tegenovergestelde van vorig jaar, geen feestje ipv BIG party. Waarom? De afgelopen maanden zijn enorm zwaar geweest, zo zwaar dat ik niet in feeststemming kon komen. En geen behoefte aan had, ik was tenslotte aan het overleven, en toch voelt het raar.. geen feestje morgen.

En dat is ergens ook wel weer triest.

Ik vind het moeilijk 22 te worden, vorig jaar was ik ervan overtuigd dat de 21 MIJN jaar ging worden. Ik zou zoveel gaan doen, en mezelf zo vlot beter gaan voelen…. ik raakte er steeds meer van overtuigd, het ging tenslotte ook steeds beter.

En toen, ging het mis… een terugval, die ik nooit meer had verwacht.

En nu, wil ik ergens dit jaar rekken…. voor mijn gevoel moet er nog zo veel gebeuren, voor morgen. Ik weet dat ik best wel absurd en belachelijk klinkt, en let wel ik ben dankbaar dat ik er ben.. en dat ik morgen 22 wordt.

Maar ergens maakt het me ook verdrietig, intens. Omdat ik nog zoveel meer dit jaar had gewild, had willen bereiken.

Het feestje? Het feestje komen nog wel… als ik mezelf weer wat beter voel, als de verbouwing plaats heeft gemaakt voor het gewone leven weer.. en als de lente is begonnen.

Dan vier ik het, met de mensen waarvan ik hou, want ik besef maar al te goed.. dat ik misschien niet is gegaan zoals ik wilde, zoals ik verwachtte.. maar dat ik er wel ben, leef.

En dat, dat alleen, is al een feestje waard.

Ik kan mezelf niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik zoveel pijn had, als afgelopen week. Dat is minstens een jaar, misschien wel twee geleden.. en geen idee waarom. Dat is eigenlijk het standaard iets wat anderen vragen, waarom? Hoe komt het.. door die vragen praat ik er eigenlijk, vooral als ik in zo’n week zit, nauwelijks over. Ik verdwijn een beetje van de wereld, de wereld wordt heel klein… als pijn alles overheerst.

Want ik weet ook niet waarom, en soms is die vraag ZO gek makend.

Toch heb ik deze week overleeft, zonder enige vorm van pijn medicatie. Iets wat mij ook wel weer trots maakt. Sinds mijn maag problemen moest ik wel stoppen, maar deze week was het moeilijk om niet toch… misschien weerhoudt het mij omdat ik ergens bang ben dat als ik eenmaal weer begin, er niet meer mee stop. Niet omdat ik een ‘ verslaafde’ ben, maar omdat het makkelijker is. De pijn die ik nu heb wordt dan toch wel een beetje verdoofd. Het zijeffect ervan is, iets wat ik pas goed besefte toen ik stopte, dat je er ook een zombie van wordt.

Ik lees de laatste tijd veel berichten van meiden van mijn leeftijd die steeds vaker met grote regelmaat pijnstillers slikken, om diverse redenen.. maar vaak komt het erop neer dat ze dan net een stapje harder kunnen lopen. Onder het motto: het kan toch geen kwaad..

Want tegenwoordig is dat het imago.

Mijn maagwand is er van kapotgegaan, het kan dus wel degelijk kwaad.

Is het de media die dit imago afgeeft, hoeveel reclames over pijn medicatie zijn er wel niet… Voor elk wissewasje is er wel een. Het idee is geboren, of je nu een pijnstiller of vitamine pil slikt.. tegenwoordig is alles even kleurrijk. Welk imago heeft het bij jou?

Vandaag is het tien jaar geleden, tien jaar geleden dat mijn leven letterlijk in één klap veranderde. Ik viel, en werd daardoor zieker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. De tien jaar zijn voorbijgevlogen, elk jaar haatte ik deze dag en elk jaar hoopte ik ergens vurig dat volgend jaar anders zou zijn. Niet meer ziek, niet meer beperkt.

Sinds kort volg ik de tv serie make it or break it. De serie vertelt het verhaal over 4 topturnsters, 1 van de tienermeisjes is Payson. Een diehard perfectionist, iemand die precies weet wat zij wil, en daarvoor gaat. Tijdens een belangrijke wedstrijd belandt Payson verkeerd en loopt een gevaarlijke rugblokkade op, je raadt het al… Payson zal nooit meer kunnen turnen.

Voor haar is op dat moment haar leven voorbij. Alles waarvan ze hield is weg, alles waarvoor zij al die jaren heeft geknokt is weg. De emoties spatten behoorlijk van het scherm af.

En ook al is de situatie van haar en mij totaal verschillend, ergens herkende ik mijzelf in haar. Ergens herkende ik mijzelf in ‘je droom’ kwijtraken. Bij mij ging dat echter veel geleidelijker, stapje voor stapje kon ik minder, raakte ik meer kwijt. Soms zo bij beetjes dat dit geen eens opviel. In het begin bleef ik naar dingen zoeken, die ik in de plaats kon doen van de dingen die weg waren gevallen. En op den duur, herhaalde deze cirkel zich.. sneller en sneller. Tot het moment kwam, dat ik geen nieuwe dingen meer zocht om van te houden. Ik zou het toch weer kwijtraken.

Hoe zieker, beperkter je bent, hoe kleiner je wereld wordt. Tot het moment komt dat de dag alleen nog maar bestaat uit overleven. Ik heb jaren ge-overleefd. De dagen draaide om therapie, de pijn weerstaan en weer naar bed gaan. Het is een wereld ver weg van de maatschappij. En veel is ineens niet meer belangrijk.

Payson komt op een gegeven moment tot de conclusie, dat ook al is haar uitgestippelde leven voorbij, dat niet betekent dat haar hele leven voorbij is.. Er sluit 1 deur, maar de rest van de wereld gaat voor haar open. Zij moet alleen gaan ontdekken wie ze dan is, wat bij haar past. Het is niet turnen of niets, het is turnen of al het andere.

En op een rare manier, vond ik dat zo van toepassing op mijzelf. Als je revalideert knok je om beter te worden, ergens houd je het beeld, een droom, vast van waar je naar toe moet. Voor mij was dat, van hoe ik vroeger was. Maar – domweg – gezegd: ik word nooit meer zoals ik was. Niet, omdat ik misschien nooit meer zo goed wordt. Maar puur om realistische feiten als, er zijn 10 jaar voorbij. Ik ben niet meer die tiener inmiddels ben ik een volwassen vrouw (volgens mijn paspoort dan :) ) Ik kan niet terug naar 10 jaar geleden, en de boel inhalen. Die droom is weg. Hoe hard dat ook is.

En dat die droom weg is, betekent niet dat mijn leven weg is. Ik sta nu hier en het is niet die droom of niets, maar het is die droom of al het andere.. ik mag en kan de wereld gaan ontdekken, uitvinden wat bij mij past, nu zoals ik nu ben. Waar ik van houd…

Ik ben nu zover om weer dingen te gaan ontdekken, liefdes te creëren, hobby’s te zoeken en verliefd te worden op de meest rare dingen. Niet meer overleven, maar leven en genieten.

Mijn leven heeft op het randje gehangen, en ik besef dat ik er net zo goed niet meer had kunnen zijn. Maar ik zit hier, en ook al gaan er nog steeds weken op aan therapie.. Ik heb moeten accepteren dat ik dit gen in mij meedraag. Ik blijf er voor knokken om helemaal functionerend weer te worden, zonder beperkingen. Maar Ik kan het niet uit mij wegsnijden. Het zal altijd een plaatsje in mijn leven blijven houden, zelfs als het mij niet meer hindert in mijn functioneren. Ik heb een kans gekregen op een nieuw leven, een nieuwe droom.

Aan mij om die nu te gaan creëren.

Morgen wordt ik 21, een nieuwe start, een nieuwe droom En daarom ook een nieuwe weblog. Ook al is de url nog steeds hetzelfde, de site is van vorm veranderd en het schrijfselarchief staat op privé. Aan mij om de droom te starten en jullie lezers er af en toe deelgenoot van te maken.