Het is 3:00, 11 jaar geleden zat ik dan wel niet op dezelfde plaats, maar deed wel ongeveer hetzelfde. Ik keek naar de klok.

Ik was 10, nog een dagje… en zat in groep zeven, in mijn hoofd was ik al druk bezig met mijn verjaardag. Nog een kwartier, en de school zou uitgegaan. Ik telde minuten af, niet wetend dat over een paar minuten de rest van mijn leven zou gaan veranderen. Wat niet veel mensen weten is dat een jaar later, op precies dezelfde dag en bij na hetzelfde tijdstip, exact hetzelfde gebeurde.

Ik viel, zat achterop een fiets weer bij hetzelfde vriendinnetje, en kwam eronder en werd daardoor zieker dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Het duurde jaren voor dat de doktoren eindelijk doorhadden wat ik had. Maar toch was het deze dag die voorgoed mijn leven veranderde.

Soms vraag ik me wel eens af, of toeval bestaat. Moest ik ziek worden? Hoe kun je 2 keer hetzelfde ongeluk krijgen, op dezelfde dag…? Alleen een jaar later.

Morgen ben ik jarig, ik word 22. Ook al voel ik mezelf nog helemaal niet jarig, waarom niet?
Ik doe het tegenovergestelde van vorig jaar, geen feestje ipv BIG party. Waarom? De afgelopen maanden zijn enorm zwaar geweest, zo zwaar dat ik niet in feeststemming kon komen. En geen behoefte aan had, ik was tenslotte aan het overleven, en toch voelt het raar.. geen feestje morgen.

En dat is ergens ook wel weer triest.

Ik vind het moeilijk 22 te worden, vorig jaar was ik ervan overtuigd dat de 21 MIJN jaar ging worden. Ik zou zoveel gaan doen, en mezelf zo vlot beter gaan voelen…. ik raakte er steeds meer van overtuigd, het ging tenslotte ook steeds beter.

En toen, ging het mis… een terugval, die ik nooit meer had verwacht.

En nu, wil ik ergens dit jaar rekken…. voor mijn gevoel moet er nog zo veel gebeuren, voor morgen. Ik weet dat ik best wel absurd en belachelijk klinkt, en let wel ik ben dankbaar dat ik er ben.. en dat ik morgen 22 wordt.

Maar ergens maakt het me ook verdrietig, intens. Omdat ik nog zoveel meer dit jaar had gewild, had willen bereiken.

Het feestje? Het feestje komen nog wel… als ik mezelf weer wat beter voel, als de verbouwing plaats heeft gemaakt voor het gewone leven weer.. en als de lente is begonnen.

Dan vier ik het, met de mensen waarvan ik hou, want ik besef maar al te goed.. dat ik misschien niet is gegaan zoals ik wilde, zoals ik verwachtte.. maar dat ik er wel ben, leef.

En dat, dat alleen, is al een feestje waard.

Wauw, wat een dag! Van half 7 s’ochtends tot heel laat s’avonds. 2 feestjes, enorm veel cadeautjes en heel veel lieve mensen.. en zon!

Had het perfecter gekund? Nee!

Om de sfeer niet in 500 woorden te typen, doe ik het deze keer met foto’s een kleine impressie van een geweldige 21ste verjaardag!

Volgens de oudere generatie ben ik dan nu eindelik, echt!, volwassen. Vandaag ga ik van 12 tot 4 héérlijk High Tea-en met vriendinnetjes en daarna bliksemsnel door naar party twee. Want om 5 uur staat de familie al weer op de stoep. Drukke dag…! Één tip, wil je de dagen voor je verjaardag stressloos doorbrengen, plan dan ab-so-luut geen 2 feestjes op 1 dag, vooral niet als er al 5 uur werk alleen in de taart voor savonds gaat zitten.

Maar ik ben jarig, yeah! En al was gisteren dat gevoel er nog totaal niet. En het voor mijn gevoel nog net zo goed twee maanden had kunnen duren. Nu prikkelt het toch wel een beetje, het hele huis is versiert in het thema rose/lila! Yeah, girly! Er hangt een joekel van een 21 in de kamer en nu moet ik gaan opschieten want anders staat de visite er zo al, en zijn de broodjes nog niet gebakken!

Ik ben jarig, hoera!