Hoe komt het toch dat tekenfilms, of kinderfilms in het algemeen.. altijd iets van HORROR engs in zich hebben? Domb, Bambi, Sneeuwwitje, Lion King..e n dat zeg ik echt niet om te rechtvaardigen zodat we met 21 nog GEWOON zonder schaamte kunnen kijken, omdat het eigenlijk veel eng is voor die kleintjes!

Met vriendin A. keek ik laatst de tekenfilm UP!, wij die opgegroeid zijn in de tijd van getekende platte figuurtjes, met videobanden die best nog wel uitzonderlijk waren… voelen ons bijna oud bij de luxe uitstraling van 3D, trapliftn (wie had dat ooit gedacht in een tekenfilm!!) en nog meer van die dingen.

Ik vroeg aan A. wat haar favoriete sentimentele tekenfilm was, waarna ikzelf tot de conclusie kwam.. dat ik het eigenlijk ZELF niet wist.

Want wat is mijn favoriete tekenfilm? Welke springt er nu echt boven uit, als all time favoriet. Gosh, wat is dat moeilijk kiezen. Er zijn er zoveel, en elk heeft weer zijn eigen ‘iets’. Als ik echt absoluut zou moeten kiezen zou ik denk gaan voor Assapoester.. die heeft toch net dat ENE puntje meer. Voor mij dan, maar wat is jullie favoriete tekenfilm?

Wat moet je doen als je binnen een half jaar ten eerste  samen met je moeder bij de kassa staat met beide dezelfde rok, no joke.

En dan ten tweede,,,, maanden later op familie vakantie gaat, na dagen geen winkel van binnen  gezien te hebben eindelijk de kans krijgt om een kwartier te shoppen en een geweldig PREPPY jasje koopt bij  VERO MODA (IM Lovin’ it!)

Waarna bij terugkomst de grootmoeder in volle glorie verkondigt dat zij een soortgelijk iets in de kast heeft hangen
 
Ben ik nu de enige  die denkt dat  daarbij toch iets van hard gillend weg hebben ren gevoelens horen?!!!