(Vrij vertaald van enige inspiratie door schrijfster Ellzabeth Gilbert)

Dit jaar liet ik mij inspireren door de film Eat Pray Love, om voornemens te maken voor 2011!

Eten

In 2009 ontstonden mijn maagklachten, het zou echter maanden duren voordat er een diagnose gesteld kon worden. Ik voelde me in principe 24 uur per dag ziek, griep achtig, beroert… met constante buikpijn. Ik kon steeds minder eten, totdat ik eigenlijk alleen nog maar kon overgeven. Elke dag, soms wel meerdere keren… het was niet meer te doen, eindelijk wisten we wat het was. Mijn maag slijmvlies was kapot, enorm beschadigd… door de jarenlange medicijngebruik, tegenwoordig krijgen mensen met mijn soort medicijngebruik, standaard maag beschermers, ik daarentegen heb deze nooit gehad, de zoveelste blunder.

Een strikt dieet, maag medicijnen.. en nu twee jaar verder, kan ik zeggen dat het eindelijk op begint te knappen. Anderhalf jaar heb ik geleefd op kipfilet, aardappels en bonen.. boterhammen. En dat ging meestal geeneens.

Sinds een maand ben ik aan de terugweg begonnen, andere soorten voedsel. De ene keer gaat het beter dan de andere keer, maar het is ook heerlijk, ik heb voedsel op een andere manier leren waarderen, als je niks meer kunt verdragen… je overal ziek van wordt… is het magisch om weer meer te kunnen eten, maar vooral om te kunnen genieten van wat je eet, zonder dat je bang hoeft te zijn er binnen een paar minuten weer ziek van te worden.

Deze kerst aten wij krieltjes, zonder mayonaise dat wel, heerlijke hamburgers, geen kipfilet!!!!, En broodjes met salade…

Het was heerlijk! En voor mij… een uitbundig kerstdiner. Maar wat nog magischer was, dat het goed ging… zomaar. Goed…

2011 wordt voor mij dus het jaar van het ontdekken van voedsel, andere smaken.. ik wilde leren genieten van eten, mogen genieten van eten, en terug uitvinden wat ik eigenlijk lekker vindt. Want ook dat is veranderd, als je zo eenzijdig eet.. bijna puur naar de natuur zonder onze sausjes :) maar in ieder geval  voorlopig even geen sperziebonen meer :)  

Schrijven

Er waren als klein meisje eigenlijk twee dingen die ik graag deed, lezen en schrijven. De meeste boeken op de jeugdafdeling van de bibliotheek hebben mijn handen wel gepasseerd, blocnotes heb ik volgeschreven, met de meest avontuurlijke verhalen. Toen ik op een dag niet meer instaat was een pen vast te houden, laat staan mijn arm fatsoenlijk te bewegen… voelde het een beetje alsof mijn schrijf’talent’ ook was verdwenen…

De jaren daarna, schreef ik nog wel.. soms, hier en daar. Maar nooit voelde ik meer dat euforiegevoel van toen.

Het klinkt raar, maar ik heb nooit een dagboek gehad, voor dat ik met deze website begon. Misschien te weinig zelfdiscipline? :) Of ik vond het gewoon niet interessant genoeg, om ‘s avonds allemaal dingen te gaan opschrijven over die dag.

Toen ik ziek werd, schreef ik regelmatig hier en daar hoe het met mij ging, vooral voor anderen.. zodat ik niet hele verhalen constant weer moest gaan vertellen. Ik hield de buitenwereld op de hoogte. En het was tevens voor mijzelf ook een soort van verwerking therapie.

In de periode dat ik niet open kon schrijven, wat van de wereld vond.. hoe het met mij ging, wat er gebeurde in mijn leven.. omdat mensen misbruik maakte van elk woord dat ik zei, en van elke slechte dag die ik had… (kinderbescherming.. enzovoort)

En ergens gaandeweg, daar, verloor ik mijn passie voor het schrijven. Ik merkte het, ik voelde het. Ik schreef steeds negen tegen mijn zin in, en de keren dat ik schreef werden steeds schaarser, ik kon niet meer mezelf zijn, ik kon niet meer zeggen wat ik vond en voelde. Dus waarom zou ik überhaupt nog schrijven? Dacht ik toen. Ik ben een hele tijd mee gestopt, heb het archief verwijderd van deze website… en begon overnieuw. Maar het was pas een jaar later toen ik weer iets van passie voelde, en tot de conclusie kwam..

Dat mijn passie als het ware een beetje geblokkeerd is, misschien wel door al die verhalen… die ik nooit heb kunnen schrijven.

Veel mensen hebben de afgelopen jaren, zelfs meerdere malen, en op verschillende momenten gezegd dat ik mijn levensverhaal zou moeten schrijven, naar buiten zou moeten brengen, delen met de wereld.. wat ik heb meegemaakt, de gruwelijkheden, mijn ziekten, gevecht met de kinderbescherming (over mijn ziekte), de overheid, school…

Ik knikte altijd vriendelijk, en legde het dan naast me neer.. misschien ooit, . Diep van binnen dacht ik.. misschien wel nooit, dan wil ik dat wel delen met Jan en alleman?

Het is nog maar even geleden dat er iets veranderde, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik op een punt ben gekomen, dat ik er wel iets mee moet doen… misschien zelfs wel om het te verwerken, schrijven is voor mij altijd een vorm van verwerking geweest. Maar daarnaast denk ik ook dat mijn passie er ligt, en dat ik pas weer echt kan schrijven, als ik mijn eigen verhaal heb geschreven. Misschien onlogisch, maar zo voelt het. Als ik mijn eigen verhaal geeneens kan schrijven, Hoe kan ik dan nooit andere dingen schrijven? Mijn passie terugvinden…

2011 wordt dus het jaar dat ik ga beginnen aan mijn eigen verhaal, een boekwerk. Ten eerste voor mezelf, en misschien… wie weet ooit wel voor anderen?

Bidden

Ik ben vrij opgevoed, in die zin dat wij thuis wel geloven, maar geen kerkgangers zijn. Ik ben niet gedoopt, dat is een bewuste keuze van mijn ouders geweest. Zij vonden en vinden nog steeds dat zoiets mijn persoonlijke keuze moet zijn, zij kunnen niet het geloof kiezen wat bij mij past. In die zin ben ik vrijgelaten, om te onderzoeken…

Ik ben opgegroeid in een zeer zwaar Christelijke omgeving. Mijn basisschool was echt nog van de oude stempel, meisjes in een broek was toch al buitengewoon, en alle kerkelijke geschiedenis en bijbelteksten zijn de revue gepasseerd. Soms was dat misschien benauwend, omdat er geen ruimte was voor iets anders… het moest op deze manier, Anders was niet mogelijk.

Ik weet nog hoe groot mijn ongeloof was toen ik op de middelbare school kwam, die een stuk vrijer was… dat er ruimte was voor andere godsdiensten, of minder zware stromingen. Dat we zelfs die godsdiensten ging onderzoeken.

Ik denk dat ik al die jaren zoekend ben geweest, naar waar ik stond en wilde staan. Ik heb altijd ergens geloof gehad, het is pas de laatste jaren dat ik mezelf er bewuster van ben.

Deze zomer bezochten wij de stad Trier in Duitsland, waar we ook een kerk bezichtigen. Ik heb nooit iets met de kerk gehad, mezelf nooit prettig gevoelt. Hier was het anders, op een rare manier… was het rustgevend. Er hing een ongelofelijke, zeldzame, bijna spirituele sfeer.

Het was voor mij een hele zware en bijna repressieve periode geweest.

Het was die periode dat ik mezelf veel meer in balans ben gaan voelen met mijn geloof in God, meer in evenwicht. Ik bid meer, ik vind daar ook een bepaalde rust in. Ook al klinkt dat misschien raar, en suffig.

Vroeger had ik altijd mijn wenkbrauwen opgetrokken, als mensen ineens helemaal INTO het geloof waren… soms was dat zelfs een beetje eng. Ik denk niet dat ik meer ben gaan geloven, ik denk wel dat ik meer in evenwicht ben… meer mijn dingen gevonden heb.

Misschien als ik ooit nog eens terugkom in die kerk, dat het wel ontzettend tegenvalt :) toch blijft het voor mij een speciale plaats, waar ik mezelf sindsdien meer in balans ben gaan voelen.

Beminnen.

Ik wil mijzelf omringen met mensen waarvan ik hou, en die van mij houden. Ik wil dingen doen waar ik gelukkig van wordt, die mij gelukkig maken. Genieten van elk moment, ook al zijn ze soms maar klein.

Ik wil leuke dingen doen, zoals meewerken aan de webshop.. een hele uitdaging!

Ik wil de wereld in, verkennen… ook al zijn het maar kleine stapjes, ik wil leven… totaal. Onderzoeken en uitpluizen. Ik wil op avontuur! Verschrikkelijke films kijken, maar ook die die eigenlijk veeeeeel te kinderachtig zijn. Goede boeken lezen, veel leren… misschien zelfs wiskunde gaan snappen? Oké dat is net een stapje te ver! Grijns.

Maar vooral wil ik van de wereld houden, en hopelijk de wereld van mij :)

Gelukkig nieuwjaar!

Mijn 21e verjaardag, ik laat me geloof ik nog nooit zooooooo jarige gevoeld als die dag. Eerst heerlijk met vriendinnen, daarna nog een huis vol met familie.

De vakantie met opa en oma en mijn ouders in Zeeland, die maanden waren goede maanden. Mijn lijf was redelijk, en stiekem was deze vakantie er een waarvan ik jaren geleden alleen nog maar droomden… ooit weer zoiets te kunnen.

Mijn zomervakantie en een bezoek aan Trier

Hoe komt het toch dat tekenfilms, of kinderfilms in het algemeen.. altijd iets van HORROR engs in zich hebben? Domb, Bambi, Sneeuwwitje, Lion King..e n dat zeg ik echt niet om te rechtvaardigen zodat we met 21 nog GEWOON zonder schaamte kunnen kijken, omdat het eigenlijk veel eng is voor die kleintjes!

Met vriendin A. keek ik laatst de tekenfilm UP!, wij die opgegroeid zijn in de tijd van getekende platte figuurtjes, met videobanden die best nog wel uitzonderlijk waren… voelen ons bijna oud bij de luxe uitstraling van 3D, trapliftn (wie had dat ooit gedacht in een tekenfilm!!) en nog meer van die dingen.

Ik vroeg aan A. wat haar favoriete sentimentele tekenfilm was, waarna ikzelf tot de conclusie kwam.. dat ik het eigenlijk ZELF niet wist.

Want wat is mijn favoriete tekenfilm? Welke springt er nu echt boven uit, als all time favoriet. Gosh, wat is dat moeilijk kiezen. Er zijn er zoveel, en elk heeft weer zijn eigen ‘iets’. Als ik echt absoluut zou moeten kiezen zou ik denk gaan voor Assapoester.. die heeft toch net dat ENE puntje meer. Voor mij dan, maar wat is jullie favoriete tekenfilm?

Twee maanden gingen voorbij, twee maanden niet schrijven, twee maanden weg van hier. Een grote Internet break. Het ging slecht, lichamelijk. Ik voelde me wanhopig, machteloos en overgeleverd aan de wil van mijn lichaam, het lichaam wat ik niet meer terug kende… ik had niet het gevoel dat er vooruitgang inzat. Hoe kan ik ooit weer uit die donkere hol? Er moest nog een weg terug zijn, niet?!

Schrijven is voor mij altijd uitlaatklep geweest, maar nu was het anders. Ik zou er geen ontkenning willen noemen van wat er speelde, maar het was te confronteren, het maakte het TE echt, om het op papier te zetten.

En nu? Ik heb het gevoel dat ik de bodem bereikt heb… en ben begonnen aan mijn terugtocht. Terug naar boven, terug naar beter. Terug naar mij.

Ik ben weer gestart met school, ook al verricht ik nog maar bar weinig. Er is weer een begin.

Het moeilijkste was te accepteren dat het weg was, en niet zomaar BOEM vanzelf weer terug zou komen. Zo BOEM als het weg was gegaan. Oneerlijk, zo ontzettend oneerlijk. Waarom… vraag ik mezelf wel eens af. En daarna meestal ook hoe vaak gaat het nog gebeuren?

Door dit soort momenten, leer je nog meer te leven in het NU.. dingen die je wil doen, en vandaag kan… doe ze dan ook vandaag, want wie weet wat morgen brengt?

Lieve allemaal, bedankt voor alle steun de afgelopen tijd. Ik weet dat ik nog een emailbox vol hebt te beantwoorden… Mijn todo voor het einde van het jaar :)