(Bron:google)
Traditie volgens mijn oma. Net zo goed traditiegetrouw als dat mijn opa elk jaar mij eraan herinnerd dat ik ze vooral even na moet tellen, mist er geen 1?
Vandaag ben ik jarig! Vieren jullie mee?
Ik krijg van mijn ouders een dagje naar Rotterdam, http://www.alexandrium.nl/ wordt het, met een bezoek aan een van mijn favoriete winkels de Primark….
ik heb er zin in!!!!
Hoe vreselijk BLOND drama is het als je jezelf het hele boek voor hebt gehouden, in de volledige overtuiging.. dat het bewuste boek negen hoofdstukken telt. En dat boek niet zomaar een boek is, maar een studieboek. Een jaargang boek. Bij hoofdstuk zeven, begin je de paragrafen af te tellen.. en ineens kom je tot de ontdekking, als je jezelf halverwege hoofdstuk zeven bevindt, dat het boek toch wel akelig dun wordt. Of de pdf versie niet veel scroll balk meer overlaat. Nog even denk je dubbel te zien.
Snel blader je door, en dan ineens, tot de meest grote verbazing, moet jezelf constateren dat die negen hoofdstukken, er maar zeven bleken te zijn. Of er zijn er twee stiekem weggelopen…
Je springt een gat in de lucht van vreugde en rekent uit dat je volgende week klaar bent! Waarna je beseft dat het vak dan echt ten einde is, stiekem, maar dan ook heel stiekem… vind je dat best wel jammer. Ook al deed dit geschiedenisboek je beseffen dat je zelf best oud aan het worden bent, nu jijzelf de gebeurtenissen uit het boek mee hebt gemaakt.
En hoe was jullie dag?
Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen Yes en ik elkaar voor het eerst ontmoeten, ik was nog vrij jong een jaar of 12/13. Het was vrijwel liefde op het eerste gezicht, niet lang daarna kreeg ik een jaarabonnement voor Kerstmis, vanaf toen was ik een trouwe lezer, elke week weer.
Het weekend begon pas als op vrijdagmiddag Yes op de deurmat was gevallen. Ik las de meest hilarische columns, ontroerende interviews, en grappigste Yes momenten. Yes Was iets om vrolijk van te worden, maar ook met diepe inhoud. Ik wist dat er een moment zou komen, dat Yes en ik afscheid van elkaar zouden nemen, maar altijd was ik ervan uitgegaan dat het dan mijn beslissing zou zijn, ik er te oud voor zo’n zijn geworden… en meer zou passen in de libelle leeftijdscategorie.
Maar nu is mijn favoriete Yes er niet meer, onze leeftijdscategorie is in de ban van Internet, geen papieren uitgaven meer, wat betekent dat veel tijdschriften niet meer kunnen overleven. Het is natuurlijk beter voor het milieu, maar… is dat moderne gedoe altijd zo positief? We laten tijdperken achter ons van dingen die we vast konden pakken, aan konden ruiken, in de kast konden zetten… ik zal Yes missen…. de nieuwe uitvindingen zijn leuk, maar gaat er iets, echt iets, boven een tijdschrift wat je kunt doorbladeren, dingen kunt uit scheuren.. of gewoon per ongeluk in bad kan laten vallen?
Op deze momenten begrijp ik eindelijk de uitspraak van de oudere generatie ” vroeger waren dingen soms ook wel goed… of beter”
