De zoektocht naar de perfecte kast is al even bezig, in de nieuwe aanbouw krijg ik mijn eigen kamertje. Eindelijk weg uit de woonkamer, eindelijk een beetje op mijzelf. De afgelopen maanden in de garage ben ik  natuurlijk wel aardig gewend geraakt aan mijn privacy al… maar het leuke van de nieuwe kamer, mijn eigen kamer, is dat ik hem helemaal kan inrichten en decoreren naar mijn smaak.

En daar begon dus de zoektocht naar de perfecte kast.. mama noemt het de zoektocht naar het ei van Columbus.. ik schijn nogal kieskeurig zijn!

Ikea was leuk, maar verkocht niet wat ik zocht… en zo kan ik nog wel een waslijst opdreunen van winkels. Bij homedeco is zwolle liep ik voor het eerst tegen iets aan waarvan ik dacht.. JAAAAA! Zoiets bedoel ik ongeveer, maar dan net even iets anders :) ja ik weet het, ik ben vreselijk!

2,40 – 2,50 hoog
2,00 breed..
een oude Engelse/Franse winkel kast stijl…
en zo nog even verder

De tegenvaller was dat de kasten in Zwolle, een eigen winkel decor waren. En dus niet te koop! Ja, dat heb ik weer :)

En wat natuurlijk nog erger was, dat ik eigenlijk bijna net zo ver was om toe te geven dat het misschien niet bestond wat ik zocht, toen ik tegen iets soortgelijks aanliep… en daardoor natuurlijk gigantisch aangemoedigd werd om te verkondigen, zie je nu wel!! Ik stel helemaal geen belachelijke eisen!!

Alleen maar een Klein beetje.

Maar goed dit jaar een nieuwe poging… ik wil deze zomer eindelijk eens gaan proberen of iets anders aankwam dan sneakers…

En wonder boven wonder, waren er dit jaar, in tegenstelling tot de afgelopen jaren, wel schoenen te vinden!

Een kleine selectie… uit mijn passessie,  stoer staan ze zolang ik niet oploop want dan lijk ik net een waggelende pinquin, welke is volgens jullie mijn nieuwe ei van Columbus schoen? Weet wel dat 1 en echte 1 cm hoge hak heeft. Oké Dat klinkt natuurlijk als totaal niets! Maar voor mij… en mijn voeten, een kleine wereld wonder!

Een Siberische sneeuwstorm hebben wij tot nu toe gelukkig al doorstaan, dus veel erger kon toch niet worden?!

Wel… een loodgieter treffen die bij 15 graden onder nul, voor de gezelligheid gewoon 5 x een dag de verwarming afsluit (omdat het op een of andere manier niet helemaal goed ging) komt in de buurt!

Met een oud huis kon je tijdens de verbouwing voor de raarste dingen te staan, zoals ineens scheuren bovenin de muren… of een totaal stof nest, doordat ze beneden het plafond aan het vervangen waren. En dan niet een beetje stof, maar meer in de variant van vijf dagenlang geen adem kunnen halen.

En nu.. is het bijna klaar, en moet nog geverfd worden… en hier en daar moet de aannemer nog wat doen… Maar het uiteindelijke eindresultaat, wel… dat is best magisch!

Was het net afzien de afgelopen maanden waard? Wel… ehhhhh… laten we het zo zeggen, we zouden geen herhaling willen :)

Op mijn telefoon kwam ik ineens hele oude foto’s tegen, vanuit de zomervakantie 2010, die ik eigenlijk voor jullie had gemaakt! Wij bezochten namelijk in onze vakantie de grootste speelgoedwinkel die ik ooit heb gezien, waar iedereen zich toch weer even kind voelt, ik tenminste wel! Het was zo groot dat je jezelf nauwelijks kon voorstellen dat er nog speelgoed bestond wat ze niet verkochten..

Kleine tractors, autootje… motors! Rijen met prinsessen kleding…

 mocht je ooit het logo ergens zien staan, wel… ik waarschuw vast mocht je het aan durfen om binnen te gaan, het kan zijn dat je er dan nooit meer weg wil

(Bron:google)

Traditie volgens mijn oma. Net zo goed traditiegetrouw als dat mijn opa elk jaar mij eraan herinnerd dat ik ze vooral even na moet tellen, mist er geen 1?

Vandaag ben ik jarig! Vieren jullie mee?

Ik krijg van mijn ouders een dagje naar Rotterdam, http://www.alexandrium.nl/ wordt het, met een bezoek aan een van mijn favoriete winkels de Primark….

ik heb er zin in!!!!

Had ik al gezegd? im 22 today!!

Snel blader je door, en dan ineens, tot de meest grote verbazing, moet jezelf constateren dat die negen hoofdstukken, er maar zeven bleken te zijn. Of er zijn er twee stiekem weggelopen…

Je springt een gat in de lucht van vreugde en rekent uit dat je volgende week klaar bent! Waarna je beseft dat het vak dan echt ten einde is, stiekem, maar dan ook heel stiekem… vind je dat best wel jammer. Ook al deed dit geschiedenisboek je beseffen dat je zelf best oud aan het worden bent, nu jijzelf de gebeurtenissen uit het boek mee hebt gemaakt.

En hoe was jullie dag?

Ik weet niet meer precies hoe oud ik was toen Yes en ik elkaar voor het eerst ontmoeten, ik was nog vrij jong een jaar of 12/13. Het was vrijwel liefde op het eerste gezicht, niet lang daarna kreeg ik een jaarabonnement voor Kerstmis, vanaf toen was ik een trouwe lezer, elke week weer.

Het weekend begon pas als op vrijdagmiddag Yes op de deurmat was gevallen. Ik las de meest hilarische columns, ontroerende interviews, en grappigste  Yes momenten.  Yes Was iets om vrolijk van te worden, maar ook met diepe inhoud. Ik wist dat er een moment zou komen, dat Yes en ik afscheid van elkaar zouden nemen, maar altijd was ik ervan uitgegaan dat het dan mijn beslissing zou zijn, ik er te oud voor zo’n zijn geworden… en meer zou passen in de libelle leeftijdscategorie.

Maar nu is mijn favoriete  Yes er niet meer, onze leeftijdscategorie is in de ban van Internet, geen papieren uitgaven meer, wat betekent dat veel tijdschriften niet meer kunnen overleven. Het is natuurlijk beter voor het milieu, maar… is dat moderne gedoe altijd zo positief? We laten tijdperken achter ons van dingen die we vast konden pakken, aan konden ruiken, in de kast konden zetten… ik zal  Yes missen…. de nieuwe uitvindingen zijn leuk, maar gaat er iets, echt iets, boven een tijdschrift wat je kunt doorbladeren, dingen kunt uit scheuren.. of gewoon per ongeluk in bad kan laten vallen?

Op deze momenten begrijp ik eindelijk de uitspraak van de oudere generatie ” vroeger waren dingen soms ook wel goed… of beter”

Dit jaar liet ik mij inspireren door de film Eat Pray Love, om voornemens te maken voor 2011!

Eten

In 2009 ontstonden mijn maagklachten, het zou echter maanden duren voordat er een diagnose gesteld kon worden. Ik voelde me in principe 24 uur per dag ziek, griep achtig, beroert… met constante buikpijn. Ik kon steeds minder eten, totdat ik eigenlijk alleen nog maar kon overgeven. Elke dag, soms wel meerdere keren… het was niet meer te doen, eindelijk wisten we wat het was. Mijn maag slijmvlies was kapot, enorm beschadigd… door de jarenlange medicijngebruik, tegenwoordig krijgen mensen met mijn soort medicijngebruik, standaard maag beschermers, ik daarentegen heb deze nooit gehad, de zoveelste blunder.

Een strikt dieet, maag medicijnen.. en nu twee jaar verder, kan ik zeggen dat het eindelijk op begint te knappen. Anderhalf jaar heb ik geleefd op kipfilet, aardappels en bonen.. boterhammen. En dat ging meestal geeneens.

Sinds een maand ben ik aan de terugweg begonnen, andere soorten voedsel. De ene keer gaat het beter dan de andere keer, maar het is ook heerlijk, ik heb voedsel op een andere manier leren waarderen, als je niks meer kunt verdragen… je overal ziek van wordt… is het magisch om weer meer te kunnen eten, maar vooral om te kunnen genieten van wat je eet, zonder dat je bang hoeft te zijn er binnen een paar minuten weer ziek van te worden.

Deze kerst aten wij krieltjes, zonder mayonaise dat wel, heerlijke hamburgers, geen kipfilet!!!!, En broodjes met salade…

Het was heerlijk! En voor mij… een uitbundig kerstdiner. Maar wat nog magischer was, dat het goed ging… zomaar. Goed…

2011 wordt voor mij dus het jaar van het ontdekken van voedsel, andere smaken.. ik wilde leren genieten van eten, mogen genieten van eten, en terug uitvinden wat ik eigenlijk lekker vindt. Want ook dat is veranderd, als je zo eenzijdig eet.. bijna puur naar de natuur zonder onze sausjes :) maar in ieder geval  voorlopig even geen sperziebonen meer :)  

Schrijven

Er waren als klein meisje eigenlijk twee dingen die ik graag deed, lezen en schrijven. De meeste boeken op de jeugdafdeling van de bibliotheek hebben mijn handen wel gepasseerd, blocnotes heb ik volgeschreven, met de meest avontuurlijke verhalen. Toen ik op een dag niet meer instaat was een pen vast te houden, laat staan mijn arm fatsoenlijk te bewegen… voelde het een beetje alsof mijn schrijf’talent’ ook was verdwenen…

De jaren daarna, schreef ik nog wel.. soms, hier en daar. Maar nooit voelde ik meer dat euforiegevoel van toen.

Het klinkt raar, maar ik heb nooit een dagboek gehad, voor dat ik met deze website begon. Misschien te weinig zelfdiscipline? :) Of ik vond het gewoon niet interessant genoeg, om ‘s avonds allemaal dingen te gaan opschrijven over die dag.

Toen ik ziek werd, schreef ik regelmatig hier en daar hoe het met mij ging, vooral voor anderen.. zodat ik niet hele verhalen constant weer moest gaan vertellen. Ik hield de buitenwereld op de hoogte. En het was tevens voor mijzelf ook een soort van verwerking therapie.

In de periode dat ik niet open kon schrijven, wat van de wereld vond.. hoe het met mij ging, wat er gebeurde in mijn leven.. omdat mensen misbruik maakte van elk woord dat ik zei, en van elke slechte dag die ik had… (kinderbescherming.. enzovoort)

En ergens gaandeweg, daar, verloor ik mijn passie voor het schrijven. Ik merkte het, ik voelde het. Ik schreef steeds negen tegen mijn zin in, en de keren dat ik schreef werden steeds schaarser, ik kon niet meer mezelf zijn, ik kon niet meer zeggen wat ik vond en voelde. Dus waarom zou ik überhaupt nog schrijven? Dacht ik toen. Ik ben een hele tijd mee gestopt, heb het archief verwijderd van deze website… en begon overnieuw. Maar het was pas een jaar later toen ik weer iets van passie voelde, en tot de conclusie kwam..

Dat mijn passie als het ware een beetje geblokkeerd is, misschien wel door al die verhalen… die ik nooit heb kunnen schrijven.

Veel mensen hebben de afgelopen jaren, zelfs meerdere malen, en op verschillende momenten gezegd dat ik mijn levensverhaal zou moeten schrijven, naar buiten zou moeten brengen, delen met de wereld.. wat ik heb meegemaakt, de gruwelijkheden, mijn ziekten, gevecht met de kinderbescherming (over mijn ziekte), de overheid, school…

Ik knikte altijd vriendelijk, en legde het dan naast me neer.. misschien ooit, . Diep van binnen dacht ik.. misschien wel nooit, dan wil ik dat wel delen met Jan en alleman?

Het is nog maar even geleden dat er iets veranderde, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik op een punt ben gekomen, dat ik er wel iets mee moet doen… misschien zelfs wel om het te verwerken, schrijven is voor mij altijd een vorm van verwerking geweest. Maar daarnaast denk ik ook dat mijn passie er ligt, en dat ik pas weer echt kan schrijven, als ik mijn eigen verhaal heb geschreven. Misschien onlogisch, maar zo voelt het. Als ik mijn eigen verhaal geeneens kan schrijven, Hoe kan ik dan nooit andere dingen schrijven? Mijn passie terugvinden…

2011 wordt dus het jaar dat ik ga beginnen aan mijn eigen verhaal, een boekwerk. Ten eerste voor mezelf, en misschien… wie weet ooit wel voor anderen?

Bidden

Ik ben vrij opgevoed, in die zin dat wij thuis wel geloven, maar geen kerkgangers zijn. Ik ben niet gedoopt, dat is een bewuste keuze van mijn ouders geweest. Zij vonden en vinden nog steeds dat zoiets mijn persoonlijke keuze moet zijn, zij kunnen niet het geloof kiezen wat bij mij past. In die zin ben ik vrijgelaten, om te onderzoeken…

Ik ben opgegroeid in een zeer zwaar Christelijke omgeving. Mijn basisschool was echt nog van de oude stempel, meisjes in een broek was toch al buitengewoon, en alle kerkelijke geschiedenis en bijbelteksten zijn de revue gepasseerd. Soms was dat misschien benauwend, omdat er geen ruimte was voor iets anders… het moest op deze manier, Anders was niet mogelijk.

Ik weet nog hoe groot mijn ongeloof was toen ik op de middelbare school kwam, die een stuk vrijer was… dat er ruimte was voor andere godsdiensten, of minder zware stromingen. Dat we zelfs die godsdiensten ging onderzoeken.

Ik denk dat ik al die jaren zoekend ben geweest, naar waar ik stond en wilde staan. Ik heb altijd ergens geloof gehad, het is pas de laatste jaren dat ik mezelf er bewuster van ben.

Deze zomer bezochten wij de stad Trier in Duitsland, waar we ook een kerk bezichtigen. Ik heb nooit iets met de kerk gehad, mezelf nooit prettig gevoelt. Hier was het anders, op een rare manier… was het rustgevend. Er hing een ongelofelijke, zeldzame, bijna spirituele sfeer.

Het was voor mij een hele zware en bijna repressieve periode geweest.

Het was die periode dat ik mezelf veel meer in balans ben gaan voelen met mijn geloof in God, meer in evenwicht. Ik bid meer, ik vind daar ook een bepaalde rust in. Ook al klinkt dat misschien raar, en suffig.

Vroeger had ik altijd mijn wenkbrauwen opgetrokken, als mensen ineens helemaal INTO het geloof waren… soms was dat zelfs een beetje eng. Ik denk niet dat ik meer ben gaan geloven, ik denk wel dat ik meer in evenwicht ben… meer mijn dingen gevonden heb.

Misschien als ik ooit nog eens terugkom in die kerk, dat het wel ontzettend tegenvalt :) toch blijft het voor mij een speciale plaats, waar ik mezelf sindsdien meer in balans ben gaan voelen.

Beminnen.

Ik wil mijzelf omringen met mensen waarvan ik hou, en die van mij houden. Ik wil dingen doen waar ik gelukkig van wordt, die mij gelukkig maken. Genieten van elk moment, ook al zijn ze soms maar klein.

Ik wil leuke dingen doen, zoals meewerken aan de webshop.. een hele uitdaging!

Ik wil de wereld in, verkennen… ook al zijn het maar kleine stapjes, ik wil leven… totaal. Onderzoeken en uitpluizen. Ik wil op avontuur! Verschrikkelijke films kijken, maar ook die die eigenlijk veeeeeel te kinderachtig zijn. Goede boeken lezen, veel leren… misschien zelfs wiskunde gaan snappen? Oké dat is net een stapje te ver! Grijns.

Maar vooral wil ik van de wereld houden, en hopelijk de wereld van mij :)

Gelukkig nieuwjaar!

De vakantie met opa en oma en mijn ouders in Zeeland, die maanden waren goede maanden. Mijn lijf was redelijk, en stiekem was deze vakantie er een waarvan ik jaren geleden alleen nog maar droomden… ooit weer zoiets te kunnen.

Mijn zomervakantie en een bezoek aan Trier