Ik kan mezelf niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik zoveel pijn had, als afgelopen week. Dat is minstens een jaar, misschien wel twee geleden.. en geen idee waarom. Dat is eigenlijk het standaard iets wat anderen vragen, waarom? Hoe komt het.. door die vragen praat ik er eigenlijk, vooral als ik in zo’n week zit, nauwelijks over. Ik verdwijn een beetje van de wereld, de wereld wordt heel klein… als pijn alles overheerst.

Want ik weet ook niet waarom, en soms is die vraag ZO gek makend.

Toch heb ik deze week overleeft, zonder enige vorm van pijn medicatie. Iets wat mij ook wel weer trots maakt. Sinds mijn maag problemen moest ik wel stoppen, maar deze week was het moeilijk om niet toch… misschien weerhoudt het mij omdat ik ergens bang ben dat als ik eenmaal weer begin, er niet meer mee stop. Niet omdat ik een ‘ verslaafde’ ben, maar omdat het makkelijker is. De pijn die ik nu heb wordt dan toch wel een beetje verdoofd. Het zijeffect ervan is, iets wat ik pas goed besefte toen ik stopte, dat je er ook een zombie van wordt.

Ik lees de laatste tijd veel berichten van meiden van mijn leeftijd die steeds vaker met grote regelmaat pijnstillers slikken, om diverse redenen.. maar vaak komt het erop neer dat ze dan net een stapje harder kunnen lopen. Onder het motto: het kan toch geen kwaad..

Want tegenwoordig is dat het imago.

Mijn maagwand is er van kapotgegaan, het kan dus wel degelijk kwaad.

Is het de media die dit imago afgeeft, hoeveel reclames over pijn medicatie zijn er wel niet… Voor elk wissewasje is er wel een. Het idee is geboren, of je nu een pijnstiller of vitamine pil slikt.. tegenwoordig is alles even kleurrijk. Welk imago heeft het bij jou?