Ik kan mezelf niet herinneren wanneer de laatste keer was dat ik zoveel pijn had, als afgelopen week. Dat is minstens een jaar, misschien wel twee geleden.. en geen idee waarom. Dat is eigenlijk het standaard iets wat anderen vragen, waarom? Hoe komt het.. door die vragen praat ik er eigenlijk, vooral als ik in zo’n week zit, nauwelijks over. Ik verdwijn een beetje van de wereld, de wereld wordt heel klein… als pijn alles overheerst.

Want ik weet ook niet waarom, en soms is die vraag ZO gek makend.

Toch heb ik deze week overleeft, zonder enige vorm van pijn medicatie. Iets wat mij ook wel weer trots maakt. Sinds mijn maag problemen moest ik wel stoppen, maar deze week was het moeilijk om niet toch… misschien weerhoudt het mij omdat ik ergens bang ben dat als ik eenmaal weer begin, er niet meer mee stop. Niet omdat ik een ‘ verslaafde’ ben, maar omdat het makkelijker is. De pijn die ik nu heb wordt dan toch wel een beetje verdoofd. Het zijeffect ervan is, iets wat ik pas goed besefte toen ik stopte, dat je er ook een zombie van wordt.

Ik lees de laatste tijd veel berichten van meiden van mijn leeftijd die steeds vaker met grote regelmaat pijnstillers slikken, om diverse redenen.. maar vaak komt het erop neer dat ze dan net een stapje harder kunnen lopen. Onder het motto: het kan toch geen kwaad..

Want tegenwoordig is dat het imago.

Mijn maagwand is er van kapotgegaan, het kan dus wel degelijk kwaad.

Is het de media die dit imago afgeeft, hoeveel reclames over pijn medicatie zijn er wel niet… Voor elk wissewasje is er wel een. Het idee is geboren, of je nu een pijnstiller of vitamine pil slikt.. tegenwoordig is alles even kleurrijk. Welk imago heeft het bij jou?

Wat doet dat meisje toch, met die lading papier. Was een beetje de algemene vraag. Wel, vroeger toen ik klein was heb ik wel een tijdje als hobby kaarten maken gehad. Maar dat was altijd wel heel tuttig en truttig. Tenminste dat vond ik dan, qua materialen die er in Nederland verkrijgbaar zijn. En het imago wat berust op kaartenmakers.

Ik ben gek op creatief bezig zijn, soms grap ik wel eens dat ik met veel te veel creatieve cellen ben geboren, en te weinig sportieve. Ik beken, ik ben A-sportief. Altijd al geweest. Meester V. deed er op de basisschool alles aan mij toch dat klimrek in te krijgen. Lees: klein beetje last van hoogtevrees. Totdat ik bovenin zat, niet meer durfde. En vast kwam te zitten, toen ik probeerde om te draaien. Toen moest Meester V., zelf het klimrek in. Na die tijd, hoefde ik ineens niet meer B-sportief te worden.

Creativiteit is mijn passie dus, een tijdje geleden kwam ik op de website van de Amerikaanse Robyn, hier boven een kleine collage van haar werk, en werd totaal verliefd op de cricut. Een snijapparaat, vergelijk het met een printer. Maar in plaats van inkt op papier te printen in de gewenste vorm, snijdt dit apparaat het uit.

Niet alleen werd ik verliefd op het apparaat, maar ook op haar style. Kaarten, tasjes, doosjes en frutsels. Ze maakt het allemaal. Fris en fleurig, chic en modern. En absoluut niet oudbollig.

Een aantal van mijn eerste creaties hieronder. Wat zijn jullie creatieve passies?

Gelukkig is de verkoudheid bijna weer verdwenen, donderdag kreeg ik echt wel even de bange vermoedens dat het over zou gaan in een of andere rare koortsgriep. Ik voelde mezelf echt met het uur zieker en zieker worden, toen plotseling ineens de omkeer kwam.

Tjee, wat is dat zalig weer zeg. Gewoon een nachtje slapen, zonder dat constante gestikte uchekuche.

Vandaag kreeg ik mijn bestelde hobby aka therapie (omdat het motoriek gezien goed is voor mijn lijf) papierpakket. Iets wat bijna net zo zalig is als nieuwe schoolboeken. Het gevoel, de geur. Alles gewoon. Ik bestelde bij knutselengeltje speciale actiedozen, SUPER service, dus de komende tijd zwem ik in het papier.

Heerlijk! Lets be creative. Gaan jullie nog leuke dingen dit weekend doen?

VIA: vpchic:

Het begon met een zere keel, luchtwegen die ineens anders begonnen te functioneren.. en op eens ben ik snipverkouden! Balen! Iedereen keek mij wat vreemd aan, net nu de lente begint door te breken. De echte die-hards al buiten liggen te zonnen, word ik dus ziek! Hele winter nergens last van gehad, op een dagje wat uchekuche na.

En op een of andere manier, lijkt het in plaats van op te knappen elke dag een stukje af-te-knappen, de eerste dagen gingen studeren nog op en af. Maar gisteren zei mijn hoofd direct BOINK bij de eerste regel al. En ik ben dan vrouw, en het is het meest bekende excuus.. MAAR, OW… Nu had ik echt hoofdpijn, schat! Vanochtend stond ik op met een WIL om absoluut te gaan winkelen. Dat was het plan al weken, en ik liet me toch niet weerhouden door zo’n stom verkoudheidje! Kom op zeg!

Een paar weken geleden had ik namelijk al een lovely jas gespot hier in ons mini dorpske. Ongelooflijk maar waar.. natuurlijk bleef ik te lang twijfelen, en vonden meer mensen in ons dorpje het een geweldig jas. Dus hing er alleen nog een maatje 34 toen ik na weken terugkeerden. Dom, ik weet het.. ik had hem meteen moeten kopen. Vandaar het plan, om in de grote stad bij de grote ZUS winkel van de zusjeswinkel waar ik de jas had gespot, te gaan kijken of er nog wel eentje in mijn maat hing.

De eerste 2 uur vanochtend bleef ik er dusdanig van overtuigd, maar daarna wilde ik alleen maar terug naar bed.. en begon ik enigsinds bang te vermoeden dat het stomme verkoudheidje nu ook koorts verschijnselen begon te geven.

Dus lotgenoot gezocht: Ben ik de enige die zich dusdanig zielig en ziek voelt met dit mooie lenteweer?