Hoe vinden jullie hem? Mijn eigen – zelfgemaakte – mini tuinbroektas. Ik vermeld er even nadrukkelijk bij dat het een tuinbroek voor moet stellen. Op een of andere manier zagen mijn eerste slachtoffers voor bewondering van mijn ‘kunstwerk’, er alles in, ja zelfs een tas, maar absoluut geen tuinbroek. Totdat ik nadrukkelijk ging uit-ging-spellen, dat het toch echt een tuinbroek was MET zakken.

Sinds kort heb ik mijn eigen CRICUT, een snijmachine die je op je laptop kunt aansluiten. Vergelijk het met een printer, maar in plaats van de inkt zit er een snijmes in. I love IT. Werkelijk, hoe heb ik ooit zonder kunnen leven??!

Goed, dat is een klein beetje dramatisch… Maar een heel klein beetje hoor!

Heerlijk om weer vol creativiteit te zitten.

De tuinbroek is weer helemaal hip dit seizoen, vraag me niet waarom! Maar ergens heb ik het gevoel juist daardoor oud te worden. Al jaren hoor ik de volwassenen zeggen ‘Dat was vroeger in mijn tijd ook IN’, waarna mijn leeftijdscategorie dan weer verzuchtte ja DAT weten we nu wel..

Maar nu komt het, want vroeger toen IK nog in de basisschoolbanken zat, hebben we ook een kleine tuinbroekentijd gehad. Tenminste ik was toen een trotse eigenaar, van een kaki glimmend ding. De afgelopen jaren zag je daarentegen nauwelijks nog – op de echte DIE-HARD na – een tuinbroek over straat gaan.

Betekent dat nu dat de grijze haren dan echt gaan komen. Als de mode uit mijn eigen ‘jonge’ jeugd terug gaan keren?

Wel ik wilde een perfecte verjaardag, en dat is behoorlijk goed gelukt! Niet alleen in decoratie, eten en dergelijke.. Maar ook mijn lijf die bijzonder goed meewerkten. Iets te goed wellicht!

De naknal kwam dan ook in een enorme maagaanval. Vorig jaar startte ik met vreemde maagklachten, maanden later zouden we pas tot de ontdekking komen dat mijn maagslijmvlies ontzettend geïrriteerd was, mede door het jarenlange gebruik van pijnstillers. Ik voelde mezelf 24/7 zware griep hebben, en was ook compleet uitgeschakeld in mijn dagelijks functioneren. Iets wat ontzettend ergerlijk was, want het ging zo goed.. vorig jaar januari deed ik het studiewerk wat een normale vwo-er ook als dagelijks kost moest doen, zou het dan toch eindelijk?

Alles wat ik eet of dronk deed of vreselijk veel pijn, of het kwam er linea recta weer uit. Het was uitputtend.

Eindelijk werd er een diagnose gesteld. Ik kreeg maagzuur remmers, deze medicijnen moesten ervoor zorgen dat er minder maagzuur wordt aangemaakt, waardoor het maagslijmvlies de kans krijgt te herstellen. Het duurde maanden voordat er maar een beetje resultaat kwam. En nu dik een halfjaar verder, heb ik bijna maandelijks nog steeds een overgeef aanval.. en is mijn eten beperkt tot niet vet, kruiden of suikeren en zo kan ik nog even doorgaan.

De remmers zorgde er inderdaad voor dat de klachten minder werden, maar meer gaan eten ging absoluut nog niet.

Ja ik heb maandag geleefd op aardappels, kip en bonen en boterhammetjes jam. Nu er een klein beetje meer variatie inzit, ben ik al blij.

Maar kom op! Ik wil ook weer pasta, en saté een koekje of een stukje taart. Kort gezegd gewoon weer normaal kunnen eten.

Van de week stuitte ik op een website van iemand die zich gespecialiseerd heeft in dit soort kwalen, zij vertelde – heel duidelijk en nuchter – dat ervaak wel mogelijkheden zijn. Bijvoorbeeld door mineralen en vitaminen’s. Zou het dan toch? Ook legden zij uit dat de medicijnen die ik nu slik onder de noemer ‘onderdrukker’ valt. Net als een pijnstiller verbloemd en onderdrukt het de verschijnselen. Maar het lost het niet op, vooral niet zoals bij mij als het GIGA geïrriteerd is.

Iets wat heel logisch klinkt.

Eerlijk gezegd heb ik het behoorlijk gehad met zowel regulier als alternatief. Dus ik vestig mijn hoop er absoluut nog niet op, maar ergens gaan de gedachten, zou een simpel vitamintje het ei van Columbus kunnen zijn? Ik denk dat ik in haar praktijk binnenkort toch maar een aanspraak ga maken, haaradvies en ideeën aanhoren kan in ieder geval nooit kwaad! Toch?

Wauw, wat een dag! Van half 7 s’ochtends tot heel laat s’avonds. 2 feestjes, enorm veel cadeautjes en heel veel lieve mensen.. en zon!

Had het perfecter gekund? Nee!

Om de sfeer niet in 500 woorden te typen, doe ik het deze keer met foto’s een kleine impressie van een geweldige 21ste verjaardag!

Volgens de oudere generatie ben ik dan nu eindelik, echt!, volwassen. Vandaag ga ik van 12 tot 4 héérlijk High Tea-en met vriendinnetjes en daarna bliksemsnel door naar party twee. Want om 5 uur staat de familie al weer op de stoep. Drukke dag…! Één tip, wil je de dagen voor je verjaardag stressloos doorbrengen, plan dan ab-so-luut geen 2 feestjes op 1 dag, vooral niet als er al 5 uur werk alleen in de taart voor savonds gaat zitten.

Maar ik ben jarig, yeah! En al was gisteren dat gevoel er nog totaal niet. En het voor mijn gevoel nog net zo goed twee maanden had kunnen duren. Nu prikkelt het toch wel een beetje, het hele huis is versiert in het thema rose/lila! Yeah, girly! Er hangt een joekel van een 21 in de kamer en nu moet ik gaan opschieten want anders staat de visite er zo al, en zijn de broodjes nog niet gebakken!

Ik ben jarig, hoera!